Slider

Szlak Dworów i Pałaców Kaszubskich

Szlak Dworów i Pałaców Kaszubskich w powiecie puckim rozpoczyna  się w  REKOWIE GÓRNYM (Pałac Wieniawa w  Rekowie, który dumnie się wpisuje w piękną i bogatą historię ziemi puckiej. Już w XIV wieku pojawiły się zapiski z których wynika, iż Rekowo było posiadłością rycerską.Dumnym dziedzicem tej kaszubskiej miejscowości położonej na skraju Puszczy Darżlubskiej był rycerz Ścibor z Krostkowa. Jego pałac znajdował się na niewielkim wzniesieniu, zwanym w późniejszym czasie Mogiłą gdyż mojego zburzeniu powstał cmentarz dla zamożnych mieszkańców okolicy oraz rodziny właściciela. Obecny budynek został wybudowany w  1871 roku przez Hagena z Sobowidza. Zmysł estetyczny nowego właściciela nadał  pałacowi piękny, kameralny eklektyczny wygląd z wieloma elementami z architektury włoskiej. Kolejny właściciel stał Paul Mahncke wybudowanł gorzelnię oraz kuźnia, która służy dziś mieszkańcom Rekowa Górnego jako kapliczka pw. Św. Huberta. Rodzina Mahncke pięknie rozbudowywała posiadłość, dbając jednocześnie o mieszkańców wsi. Po zakończeniu II wojny światowej majątek został przekształcony w Państwowe Gospodarstwo Rolne. W latach 60 tych powstał na jego terenie Warzywniczy Zakład Doświadczalny, a w pałacu mieściły się biura, świetlica, biblioteka oraz kawiarenka, a nawet mieszkania. Obecnie od 10 lat prosperuje tu wysokiej klasy Hotel SPA z restauracją i gabinetami medycyny estetycznej) prowadzi przez SŁAWOTÓWEK (Pałac Below), dalej przez RZUCEWO( Zamek Jana III Sobieskiego- zespól pałacowo-parkowy- Odkrycia archeologiczne świadczą iż na terenie dzisiejszego Rzucewa 4000 lat temu istniała  osada rybacko –  łowiecka licznie występowała wówczas w  Bałtyku Foka, która była głównym źródłem pożywienia, stąd  osadę rzucewską  nazywają również osadą łowców fok. W XIII w syn Świętopełka utworzył kasztelanię pucką, następnie ziemie puckie i rzucewskie podbili Krzyżacy, potem osada została zniszczona. U schyłku XVI w. od rodziny Bolszewskich z Bolszewa, majątek  rzucewski kupił  Ernest Wejher i wybudował  I Dwór Wejherów. W 1626 roku został zniszczony przez wojska szwedzkie. Kolejnym właścicielem został Jakub Wejher. Od 1655 dwór służył również  Radziwiłłom, Sobieskim i Przebendowskim. W 1685 wdowa po Radziwille Katarzyna z domu Sobieska przekazała majątek bratu – królowi Janowi III Sobieskiemu, a po jego śmierci dobra rzucewskie odziedziczyła królowa Marysieńka. W XVIII wieku kupił je Jerzy Piotr Przebendowski. Zniszczony dwór  przez Rosjan podczas oblężenia Gdańska został kupiony przez Aleksandra Gipsone, a następnie rodzinę von Keyserlingk. Neogotycki pałac powstał na zlecenie Gustawa Fryderyka Eugena von Belov i Emmy Gertrudy z domu von Keyserlingk.  Po śmierci  Gustawa W połowie XIX w. syn  Karol wybudował kaplicę grobową. Ostatnim właścicielem był prawnuk Karola –hrabia Albert von Krokow. W 1945 roku Majątek uległ parcelacji. Część gospodarczą przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne, a w pałacu umieszczono Technikum Hodowli Roślin i Nasiennictwa oraz Zasadniczą Szkołę Zawodową, na następnie pałac pełnił funkcję obiektu kolonijnego. W latach 80-tych XX w. pałac przejął Centralny Związek Spółdzielni Rękodzieła Ludowego i Artystycznego „Cepelia”. W 1987 zabytkowy zespół pałacowo – parkowy zostaje zamieniony na obiekt świadczący usługi hotelarskie, gastronomiczne oraz rekreacyjne. Powstaje Zamek Jan III Sobieski – miejsce wypoczynku dla ludzi ceniących spokój i wygodę oraz dla tych, których urzekła historia). Następnie  przez Pałac Kłanino potem  przez Zamek w Krokowej( Krokowa jest gniazdem rodowym jednego z najstarszych szlacheckich rodów pomorskich, którego przodek „milites Gneomirus” pojawił się w dokumentach już w 1285 roku. Książę Mściwój II potwierdza rycerzowi Gniewomirowi Crockau własność Jeldzina, Wysokiej, Krokowej, Minkowic, Glinek. Następnie Piotr Krokowskiemu  buduje kościół w Krokowej. W XV w. właścicielem dóbr krokowskich został rycerz Jerzy z Wikrowa, który przejmuje nazwisko Krokowskich, jego wnuk zostaje oskarżony o zabór dóbr w Salinie i stracony.  W połowie XVI w Krokową przejmuje Rajnold Krokowski, a następnie jego syn Ernest- protoplasta linii Krokowskich, która wygasa w roku 1725 wraz ze śmiercią Krzysztofa Krokowskiego, kapitana wojsk polskich. Dziedzic Krokowej, rotmistrz Kaspar Reinhold von Krockow, wystawił w 1782 r. na ją licytację, którą wygrała Luiza von Krockow, Luiza przebudowuje pałac i zakłada wspaniały park krajobrazowy, słynny na całą osiemnastowieczną Europę. Następnie Król pruski Fryderyk nadaje członkom wszystkich linii Krokowskich tytuł hrabiowski. Po śmierci  Luizy majątek przejmuje „szalony graf” – Albert Kaspar Ewald von Krockow, który traci znaczną część posiadłości wskutek pruskiej reformy rolnej. Ciało jego spoczywa na Pańskim Wzgórzu, wraz z jego koniem i psami.  Legenda głosi ,że „Od tej pory graf codziennie około północy gna na ognistym rumaku, z hordą psów z tyłu, pomiędzy Krokową, Sławoszynem a Minkowicami. Dzieciom zakazuje się psocić i wygłupiać na dworze” U schyłku XIX w. zostaje wybudowany neogotycki kościół parafialny w Krokowej. Autorem projektu, budowniczym i majstrem murarskim jest hrabia Karol Gustaw Adolf von Krockow.  Hrabia Döring von Krockow zostaje ostatnim właścicielem zamku i majątku w Krokowej – w sierpniu 1945 roku będzie musiał opuścić swoje strony rodzinne, by nigdy do nich nie powrócić. W 1920 po powrocie Polski nad Morze Bałtyckie rodzina von Krockowów przyjmuje obywatelstwo polskie. Dzieci zdają maturę zarówno w języku niemieckim, jak i polskim.  W 1945 w  zamku siedzibę ma Państwowe Gospodarstwo Rolne i inne instytucje gminne. Z inicjatywy  członka rodziny Albrechta von Krockowa i ówczesnego wójta Gminy Krokowa  w 1990 r. powstaje Fundacja Europejskie Spotkania Kaszubskie Centrum Kultury Krokowa, która odbudowuje zamek z przeznaczeniem na centrum konferencyjne, restaurację i muzeum) i przez  PRUSEWO( DwórSześć Dębów) aby zakończyć się Aleją Lipową z dworkiem w Mostach( Do dworku  barokowego ziemiańskiego z  2 połowy XVIII w., znajdującego się w Mostach prowadzi 350 –letnia aleja, którą tworzy 40 lip. Przed dworkiem znajduje się fontanna oraz 250-letni kasztanowiec.  Najpierw Cystersi w Mostach zorganizowali „grangię”, czyli ośrodek administracyjno-gospodarczy obejmujący swym zasięgiem tereny od Rewy przez Kosakowo i Dębogórze do Rumii włącznie. Po kasacji zakonu, władze pruskie powołały „Królewską Domenę Rentową” z urzędem w Mostach, do której dołączona została Gdynia i Grabówek. W 1819 roku urząd Domeny przeniesiono do Sopotu. Wieś będąca pod nadzorem pruskim kilkakrotnie zmieniała swoich właścicieli. W 1868 roku majątek kupił gdański kupiec Walter Wirtschaftt .Dokonano przebudowy dworu, oraz dobudowano z lewej strony parterową oficynę połączoną z dworem krótkim łącznikiem, zagospodarowano poddasze, do którego prowadziły spiralne dębowe schody, w pokojach postawiono bogato zdobione kominki, ściany w salonie wyłożono boazerią. Z tyłu oficyny posadzono szpaler drzew iglastych. Kolejny właściciel majątku został Patzing, po ogłoszonej reformie rolnej podzielił część gruntów między chłopów. Za czasów kolejnego właściciela Augusta von Wedelstaedt część budynków folwarcznych uległa zniszczeniu. W 1903 roku właścicielem dworu i części ziem został Antoni Klebba i jego żona Maria. W 1942 r. dworek zamieszkała niemiecka rodzina Krenzow. Po wojnie powrócił do rodziny Klebbów. Ostatni właściciele zupełnie nie dbali o majątek, który popadł w ruinę, część budynków zupełnie przestała istnieć. Nowy właściciel dworu przeprowadził odbudowę zdewastowanych zabudowań, adaptując je na hotel z restauracją. Obecnie zabudowania stoją nieużytkowane.)

 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. o cookies